«Գումար չունենալու պատճառով մեկ անգամ չէ, որ ուշացել է Միշելի դեղ ընդունելը»,- նշում է մայրն ու հիշել անգամ չի ուզում, թե ինչ ապրումներ է ունեցել, երբ ամեն անգամ գիտակցում էր, որ դեղը կթեթևացներ երեխայի ցավերը, բայց ինքը չի կարողանում ամիսը երկու անգամ գնել 200 000 դրամ արժողությամբ դեղը:

Միշելն ինքը երազում էր, որ ոտքերն այնպես շարժեր, որ պարի դասերին երրորդ շարքից գոնե երկրորդ շարք գա:

Պատանեկան արթրիտ ունեցող երեխաներին մեկ տարի է թանկարժեք դեղերը տրամադրվում են պետության կողմից, դեղը ստանալու ուշացման խնդիր այլևս չկա, արդյունքն էլ սպասեցնել չի տվել. Միշելը հիմա առաջին շարքում է պարում:

Փոքրիկ Մարիետայի, Ռոբերտի ու Միշելի պատմությունը` մեկ տեսանյութում: